Son dönemde sosyal medyada, özellikle TikTok'ta karşınıza maskeli, pelerinli ama arka planda R&B hatta pop tınıları olan garip bir grup çıkmış olabilir. Sleep Token, 'sert müzik' sevenlerin tekelinden çıkıp genel dinleyiciye ulaşmayı başardı. Peki olayı sadece maske takmaları mı? Pek sayılmaz. Grubun arkasında yatan hikayeye ve pek bilinmeyen detaylara çok da abartmadan şöyle bir bakalım.
Genelde maskeli gruplar korkutucu ya da agresif görünmeye çalışır. Sleep Token'da ise durum biraz karışık. Bir şarkıda Djent (çok düşük akortlu, ritmik metal) duyarken 30 saniye sonra kendinizi The Weeknd dinliyor gibi hissedebiliyorsunuz.
Grubun beyni olan Vessel, metal müziğin o sert kabuğunu kırıp içine indie-pop ve soul enjekte ediyor resmen. Yani 'Ben metal sevmem.' diyen arkadaşınızın bile bu grubu dinlemesinin sebebi aslında alttan alta pop dinliyor olması.
Grubun bütün konsepti solist Vessel'in rüyasında gördüğü 'Sleep' adında kadim bir tanrıya dayanıyor. Şarkıların hepsi teknik olarak bu varlığa adanmış birer ilahi olarak tanımlanmış.
Ancak şarkı sözlerine biraz dikkatli bakınca bu mitolojik hikayenin aslında çok dünyevi bir acıyı maskelediği anlaşılıyor. Vessel muhtemelen bu hikayeyi bitmiş bir ilişkiyi, depresyonu veya kötü bir bağımlılığı anlatmak için bir araç olarak kullanıyor. Yani ortada tapınılan bir tanrıdan ziyade, kurtulunamayan bir takıntı var.
Grubun şimdiye kadar yayınladığı üç albüm (Sundowning, This Place Will Become Your Tomb, Take Me Back to Eden) aslında tek bir hikayenin parçaları.
Sundowning: Gün batımıyla gelen huzursuzluk ve kabulleniş.
TPWBYT: Okyanusun dibi, izolasyon ve yalnızlık.
TMBTE: Cennete (ya da eski masumiyete) dönme çabası ama kapıların kapalı olması.
Bu üçleme tamamlandığında son şarkı olan 'Euclid'de, ilk albümün ilk şarkısına bir gönderme yaparak hikayeyi başladığı noktada bitirdiler ve döngü tamamlandı.
Maskeli gruplarda genelde 'imaj her şeydir, müzisyenlik ikinci plandadır' gibi bir önyargı olur. Sleep Token'ın davulcusu (adı sadece II olarak geçiyor) bu önyargıyı tek başına yıktı.
İlk dönemlerde maskeler ve kostümler daha sadeydi. Sadece hizmetkar olduklarını simgeliyordu. Son albümle birlikte maskeler korkunç derecede detaylandı ve grotesk (bir bakıma gotik) bir hal aldı.
Bu değişim Vessel ve diğer üyelerin (II, III ve IV) artık sadece birer hizmetkar değil, kendi başlarına birer karakter haline geldiklerini gösteriyor. Eskiden sahnede sabit duran adamlar şimdi dans ediyor ve hatta birbirleriyle şakalaşıyor. Karakterlerin canlandığı bir döneme girdiler.