Alfred Nobel, tarihin en büyük çelişkilerinden birini temsil eder. Bir yandan insanlık tarihinin en yıkıcı buluşlarından bazılarına imza atmış, diğer yandan dünyadaki en saygın barış ödülüne adını vermiştir. İnsanlık tarihini kana bulayan patlayıcıların mucidi olarak anılmak yerine, barışı teşvik eden bir miras bırakma çabası, onun kişisel pişmanlıklarının ve toplumsal vicdanının en büyük göstergesidir.
Detaylar 👇
Ancak barut hem sınırlı bir güce sahipti hem de kontrol edilmesi zordu. Alfred Nobel’in yolculuğu, bu sınırları aşma isteğiyle başladı. Nitrogliserinin olağanüstü gücünü fark eden Nobel, bu maddenin ne kadar tehlikeli olduğunun da bilincindeydi. Onu daha güvenli ve kullanılabilir hale getirmek hayatının amacı oldu.
Ancak bu süreçin bedeli büyük oldu. Laboratuvar kazaları yaşandı, hatta kardeşi bu deneyler sırasında hayatını kaybetti. Ancak Nobel vazgeçmedi. O sadece bir mucit değil, risk almayı ve sınırları zorlamayı seven bir vizyonerdi.
Bu buluş başlarda doğayı şekillendirmek amacıyla kullanılsa da sonrasında büyük ölçüde savaşlarda kullanılmaya başlandı.
Alfred Nobel, yalnızca bir mucit değil, aynı zamanda dünya genelinde 90’dan fazla silah ve mühimmat fabrikasını yöneten etkili bir sanayiciydi. Dinamit başta olmak üzere, dumansız barut gibi askeri teknolojilerde önemli yenilikler geliştirdi ve bu icatlardan büyük bir servet elde etti. Nobel, silahların caydırıcı bir güç oluşturarak barışı teşvik edebileceğine inanıyordu. Buna rağmen yaşamı boyunca askeri siparişlerden gelir sağlamaya devam etti. Kamuoyunda “Ölüm Taciri” olarak anılmaya başlanması ise onun için bir dönüm noktası oldu.
İnsanlar onu bir yıkım simgesi olarak görürken, o mirasını bilime ve barışa adadı. Barış Ödülü’nün bu ödüller arasında yer alması, birçok kişi için Nobel’in vicdan muhasebesinin bir yansımasıydı. Silah endüstrisinden kazandığı serveti, insanlığın daha iyi bir geleceği için kullanmak istiyordu. Ayrıca tarihin sayfalarına iyi bir isimle girmek istiyordu.
Alfred Nobel’in hikayesi, yalnızca patlayıcıların ya da kimyanın hikayesi değildir. Bu, bir insanın kendi mirasını yeniden tanımlama çabasının hikayesidir. Bugün “Nobel” denildiğinde akla ilk olarak dinamit değil, Nobel Barış Ödülü geliyorsa, bu onun geçmişini dönüştürme konusundaki başarısının en büyük kanıtıdır.
Batının elindeki tüm argümanlar politik ve siyasi baskı aracı olarak kullanılıyor aksini düşünen sistemin kurbanı olmuştur
İyide günümüzde öyle degilmi ?????Abdullah Öcalan barış elçisi Tayyip Erdoğan dindar Devlet Bahçeli vatansever Fesli deli Kadir üstat daha düne kadar Ali Koç Atatürkçü Deniz Gezmiş vatan haini Aziz Nesin din düşmanı örnekleri arttırabiliriz yani kim ne değilse o bu ülkede
Dedikoduyu ne çok seviyoruz, hele de dramatize ederken dozu kaçırmayı.. Birçok kaynakta, Alfred Nobel’in hayatı boyunca savaştan nefret ettiği yazar. Buluşu olan dinamitin dünyayı değiştireceği için, örneğin Panama Kanalı'nın inşa edilmesini sağlayacağı için çok heyecanlı olduğundan bahseder. Kardeşiyle karıştırılıp yapılan gazete haberindeki ölüm ilanında kendisinden "Daha önce hiç olmadığı kadar hızlı bir şekilde daha fazla insanı öldürmenin bir yolunu bularak zengin olan" olarak bahsedilince şoke olduğuna, böyle hatırlanmak istemediğine, dünyanın önünde yemin eder. Bu yüzden de muazzam servetini fizik, kimya, tıp, edebiyat ve barışı desteklemek için bağışlamaya karar verir. Yani ödül fikri, bir gazetecinin gerçekleri kontrol etmemesi yüzünden doğmuştur.