Bazı şarkılar vardır, daha ilk notasında hüzünlü bir hikayesi olduğunu anlarsın. Steelheart’ın She’s Gone’u da tam olarak öyle bir parça! İçe işleyen bir ayrılık acısını, rock müziğin tüm çıplaklığıyla anlatıyor. Dinlerken sadece bir şarkı duymuyorsun; pişmanlık, özlem ve geç kalmış fark edişler peş peşe geliyor. Ve bu şarkı yıllardır neden hala kalbe dokunuyor, gelin birlikte öğrenelim. 👇
She’s Gone'ın en can yakan tarafı, bir suçlu aramaması. “Beni anlamak istemedi!”, “Zaten hiçbir şeyi hak etmiyordu.” gibi cümleler yok! Tam tersine, burada hatayı kendinde görüyor. Yanlış yaptığını kabul ediyor ama bunu telafi edecek zamanın kalmadığını da biliyor. Bu dürüstlük şarkıyı daha da ağır yapıyor çünkü çoğumuz bu cümleyi içimizden geçirsek de yüksek sesle söyleyemiyoruz...
Birçok ayrılık şarkısı “Belki geri döner” diye gizli bir umut taşır. Ama bu şarkıda o umut yok! Giden gitmiş, kapı kapanmış. Bu farkındalık şarkıyı paramparça ediyor. Dinlerken insanın içini acıtan şey de tam olarak bu, geri dönüş ihtimalinin olmaması...
She’s Gone romantik bir parça değil, hatta romantik olmayı reddeden bir şarkı. Sevgi var ama bu geç kalınmış bir sevgi... Değer verme var ama fark edildiğinde artık kimse yok! She’s Gone'ı efsane yapan şey, tek bir hikaye anlatmaması. Herkes bu şarkıyı kendi hikayesi gibi düşünerek dinliyor. Kimi için eski bir sevgili, kimi için yarım kalmış bir aşk, kimi için de asla söylenememiş bir özür... Şarkı boşluk bırakıyor ve o boşluğu dinleyenin hikayesi dolduruyor!
Eski zaman aşkları daha bir hakikatliymiş. En azından hatasını bilip başını eğmiş… Şekil, taktik yok, olduğu gibi, yalın. Tarzı farklı olsa da bu şarkıya nostaljik ‘Duydum ki unutmuşsun’ ile nazire yapmak isterim. Aşık atışması misali. ..bir zamanlar sevginle ateşlenen başımı, dizlerinin yerine dayasaydım taşlara.. kısmında şair bazuka ile nişan almıştır, enfes. Ne varsa eskilerde var.