Bu konuyu tartışacağız.
Hatta sanki artık tartışmak zorundayız.
Bir süredir herkesin odağı yapay zekâ.
Ama bana kalırsa asıl “canlı ve kanlı” olan hâlâ sosyal medya.
Çünkü gündelik hayatı, dili, ilişkileri, vicdanı…
Kısacası bizi dönüştüren asıl mecra orası.
Nasıl konuştuğumuzu, neye öfkelendiğimizi, kimi görmezden geldiğimizi,
kime saldırmayı normal saydığımızı…
Tam da bu yüzden,
10 Şubat 2026’da Antalya Ticaret ve Sanayi Odası’nda (ATSO)
“Sosyal Medyanın Geleceği – Geleceğin Sosyal Medyası” başlığıyla gerçekleşecek
DİJİ-TAL İNSAN Zirvesi ilgimi özellikle çekiyor.
Yusuf Hacısüleyman, Fulya Sarman, Prof. Dr. Uğur Batı, Osman Demircan,
Alp Köksal, Devrim Danyal, Prof. Dr. Bilge Uzun, Ömer Çolakoğlu,
Dr. Timur Yılmaz, Doç. Dr. Mehmet Şakiroğlu ve Prof. Dr. Korkut Ulucan…
Çünkü bu mesele artık bir “teknoloji konuşması” değil.
Bu, insanlık hâlimizle ilgili bir tartışma.
Bir fotoğraf paylaşıyorsun.
Sıradan.
Günlük.
Hayatın içinden.
Bir kahve, bir sokak, bir yüz.
Sadece “buradayım” demek.
Sosyal medya bize bunu vaat etmişti zaten:
Görünürlük.
İfade özgürlüğü.
Herkes için söz hakkı.
Ve evet, bir tarafıyla tuttu da.
Sesini hiç duyuramayanlar duyurdu.
Yalnızlar birbirini buldu.
Bir haksızlık bazen milyonlara ulaştı.
Sosyal medya, insanın en karanlık tarafını da görünür kıldı.
Üstelik filtresiz.
Çünkü burası artık sadece bir paylaşım alanı değil.
Bir davranış laboratuvarı.
Ne yapıyorsak,
nasıl konuşuyorsak,
kime saldırıyorsak,
kimi görmezden geliyorsak…
Hepsi kaydediliyor.
Ölçülüyor.
Ve öğreniliyor.
Burada durup bir nefes almak lazım.
Çünkü bugün sadece insanlar birbirine bakmıyor.
Algoritmalar da bize bakıyor.
Ve biz onlara neyi öğretiyoruz biliyor musun?
Açgözlülüğü.
Merhametsizliği.
“Sınırı zorla, bir şey olmaz” refleksini.
Yapay zekâ sandığımız kadar yapay değil.
O, bizden besleniyor.Belki de önce şunu sormalıyız:
Biz ne kadar tehlikeliyiz?
Bu makalede öne sürülen fikir ve yaklaşımlar tamamıyla yazarlarının özgün düşünceleridir ve Onedio'nun editöryal politikasını yansıtmayabilir. ©Onedio