Dışarıda yemek yenildiğinde masaya gelen suyun içinde çoğu zaman limon dilimi yer alıyor. Lüks restoranlardan mahalle lokantalarına kadar durum pek değişmiyor. Menüde onlarca içecek varken sade suyun neredeyse standart şekilde limonla servis edilmesi dikkat çekiyor. Üstelik konu yalnızca sunumla sınırlı değil. Tat, sağlık ve hijyen tarafında da konuşulan pek çok detay bulunuyor.
Limon, suya hafif ekşi aroma katarak içimi kolaylaştırıyor. Özellikle şehir şebeke suyunda hissedilen metalik tat, limon sayesinde bastırılabiliyor. Filtre sistemi bulunmayan işletmelerde limon, suyu daha ferah hissettiren kurtarıcı rol üstleniyor. Misafir açısından su daha temiz ve daha taze algılanıyor.
Aynı zamanda limonlu su, yemek öncesi iştah açıcı etki yaratıyor. Damakta oluşan ferahlık hissi, ana yemeğe geçişi yumuşatıyor. Bu nedenle limonlu su, restoran kültüründe yıllar içinde yerleşmiş alışkanlıklar arasına girmiş durumda.
1700’lü yıllarda İngiliz doktor James Lind, denizciler üzerinde yürüttüğü çalışmalarda turunçgillerin C vitamini eksikliğine bağlı hastalıkları azalttığını tespit etti. Özellikle iskorbüt rahatsızlığı yaşayan denizcilerde limonlu su tüketimi sonrası belirgin iyileşmeler gözlemlendi. Zamanla limonlu su, sağlıkla ilişkilendirilen içecek haline geldi.
C vitamini açısından zengin limon, sindirimi desteklemesiyle de öne çıkıyor. Yemek sırasında tercih edilmesinin arkasında mideyi rahatlatma beklentisi yer alıyor. Günümüzde kilo kontrolü, böbrek taşı riskini azaltma ve sıvı tüketimini artırma gibi başlıklarla da anılıyor.
Restoran mutfaklarında limonlar pek çok elden geçiyor. Depoya giriş, yıkama, doğrama ve servis süreci boyunca temas sayısı artıyor. Gözenekli kabuk yapısı nedeniyle limon yüzeyinde bakteri tutunma ihtimali yükseliyor. Yapılan bazı araştırmalar, restoranlarda servis edilen limon kabuklarında E. coli ve maya türlerine rastlandığını ortaya koyuyor.
Öte yandan raporlar, limon kaynaklı doğrudan gıda zehirlenmesi vakalarına işaret etmiyor. Yani risk konuşulsa da somut salgın örnekleri bulunmuyor.