Arkadaşlıkların neden ve nasıl sona erdiği çoğu zaman net bir cevapla açıklanmıyor. Bazı ilişkiler büyük kırılmalarla biterken, bazıları fark edilmeden yaşanıyor. Psikoloji ise bu sessiz kopuşların arkasında bireysel değişimler zamanla dönüşen öncelikler ve ilişkilerin doğasına dair güçlü ipuçları bulunduğunu ortaya koyuyor.
Peki psikolojiye göre arkadaşlıklar neden sona erer?
Psikolojiye göre aslında bunun bir açıklaması var.
Arkadaşlıkların sona ermesi çoğu zaman ani kopuşlardan değil, zaman içinde yaşanan doğal çözülmelerden kaynaklanıyor. Araştırmalar, özellikle yetişkinlik döneminde arkadaşlıkların sürdürülebilmesi için ortak zaman, benzer yaşam ritmi ve duygusal yatırımın kritik olduğunu ortaya koyar. Bu unsurlar zayıfladığında ilişki fark edilmeden yıpranmaya başlıyor.
Eğitim hayatının bitmesi, iş temposunun artması, şehir veya ülke değişikliği gibi büyük dönüşümler, bireylerin günlük rutinlerini ve önceliklerini kökten değiştirir. Psikoloji literatüründe bu durum, ilişkilerin artık aynı zeminde beslenememesi olarak değerlendirilir. Ortak deneyim alanı daraldıkça bağ da zayıflar.
Zaman paylaşımının azalması da arkadaşlıkların sürdürülebilirliğini doğrudan etkiler. Yapılan çalışmalar, düzenli temasın olmadığı ilişkilerin beyin tarafından “ikincil” olarak sınıflandırıldığını gösterir. Bu durum, bilinçli bir karar olmaksızın duygusal mesafenin artmasına ve ilişkinin yavaşça kopmasına neden olur.
İletişimi sürekli başlatan, anlayış gösteren veya fedakarlık yapan taraf hep aynı kişi olduğunda ilişkide psikolojik yorgunluk oluşur. Bu dengesizlik, zamanla değersizlik hissine ve uzaklaşmaya yol açar.
Güven duygusunun zedelenmesi de arkadaş kaybının temel sebeplerindendir. Güven, yalnızca büyük ihanetlerle değil; sırların paylaşılması, arkadan konuşma ya da duygusal olarak ciddiye alınmama gibi küçük ama tekrar eden davranışlarla da aşınabilir. Psikolojik açıdan bakıldığında, güven kaybı yaşayan birey ilişkiyi bilinçsizce geri plana iter.
Değerler ve dünya görüşü arasındaki farklar da zamanla arkadaşlıkları zorlar. Yaş ilerledikçe bireylerin sınırları, hayata bakışı ve öncelikleri netleşir. Daha önce tolere edilen davranışlar rahatsız edici hale gelebilir. Araştırmalar, değer uyuşmazlığının uzun vadede arkadaşlık bağlarını zayıflattığını göstermektedir.
İletişimin açık şekilde sürdürülmemesi, yani sorunların konuşulmaması, arkadaşlıkların sessizce sona ermesine neden olur. Psikolojide bu durum “pasif kopuş” olarak tanımlanır. Taraflar açık bir çatışma yaşamaz ancak duygular bastırıldıkça bağ giderek çözülür. Bu yüzden çoğu arkadaşlık, belirgin bir bitiş anı olmadan sona erer.
Arkadaş kaybı, psikolojik olarak sadece sosyal bir ayrılık değil, aynı zamanda bir aidiyet kaybıdır. Araştırmalar, yakın bir arkadaşın hayatımızdan çıkmasının, romantik ayrılıklara benzer duygusal etkiler yaratabildiğini ortaya koyar. Özellikle net bir kapanış olmadığında, bireyler bu süreci “belirsiz yas” şeklinde deneyimler.
Hiç bu kadar kafa yormaya gerek yok. 2 temel nedeni var. Birincisi iş hayatı, evlilik ve çocuk sahibi olmak; Gençken çok daha fazla zaman bulma imkanı olduğu için, genel olarak istenildiğinde arkadaşlarla görüşme imkanı oluyordu. Ancak bir işe girdikten, evlendikten hele ki, çocuk sahibi olduktan sonra ev, iş ve çocuk sorumluluğundan arkadaşlarla istenildiği zaman çıkmak mümkün olmuyor. Bu da arkadaşlığın zayıflamasına ve kopmasına neden oluyor. İkincisi maddiyat; Gençken genel olarak sahip olunan maddi imkanlar eşit ya da eşite yakınken, yetişkinlikte ve iş hayatına atıldıktan sonra gelir farklılıkları oluyor. Parası olan daha rahat para harcayabilirken, olmayan harcayamıyor. O nedenle kopuşlar meydana geliyor. Benim 30 yıldır sürekli görüştüğüm 2 arkadaşım kaldı. Diğerleriyle birbirimize işimiz düştüğünde hatırlıyoruz arkadaş olduğumuzu =)
Kahpelik. Sadece ortaya çıkacağı zamanı bekliyordur.. 15-20 yıllık ölüme gidelim dese neden nereye ne zaman diye bile sorgulamadan gittiğin canla başla yanlarında olduğun insanlar ortada hiç bir şey yokken satabilir yok olur gider yada düşersin bir tekmede o atar ama henüz bi kaç yıldır tanıdığın hatta yüz yüze görüşmediğin insanlardan fedakarlık görürsün senin için çırpınır önemser… Bu hayat böyledir herkes her şeyi yapabilir herkesten her şey beklenir… O yüzden eğer içinde kahpeliği varsa ne kadar erken ortaya çıkarsa kendini belli ederse senin için o kadar iyi…
çünkü artık insanlar başkasına tahammül edemiyor, etmek istemiyor, başkaları ile konuşmak bile zor geliyor. benim gibi. çok küçük bir çevre yetiyor da artıyor bile