Müzik çalmaya başladığında ayağın kendi kendine yere vurmaya, parmakların masada ritim tutmaya mı başlıyor? Yalnız değilsin! Bu durum sadece 'müziği sevmekle' ilgili değil, tamamen beyninin ve evrimin sana oynadığı tatlı bir oyun.
İşte müzik dinlerken neden istemsizce tempo tuttuğumuzun arkasındaki gerçekler!
Beynimiz belirsizliği hiç sevmez, hep bir sonraki adımı bilmek ister. Müzikteki o düzenli 'güm güm' seslerini duyunca, 'Tamamdır, şimdi bir tane daha gelecek' diyor ve vuruş tam zamanında gelince içten içe bir zafer kutlaması yaşıyor.
İlginç bir gerçek: Müziği sadece kulaklarınla değil, motor korteksinle (hareket merkezimiz) de dinlersin. Sen koltukta yayılırken bile beyninin hareketten sorumlu bölümleri sanki dans ediyormuşçasına aktifleşir.
Bilim insanları buna 'Sürüklenme' diyor. Vücudumuzdaki biyolojik ritimler (kalp atışı, nefes alışı), dışarıdan gelen güçlü ve düzenli bir ritme uyum sağlama eğilimindedir. Müzik seni adeta kendi frekansına hapseder!
Ritimle uyumlu hareket ettiğinde beyin sana 'Aferin, çok güzel yapıyorsun' diyerek dopamin basıyor. O tempoyu tutarken hissettiğin o tatlı mutluluk, aslında beyninin sana verdiği küçük bir rüşvet.
Atalarımızdan bize kalan en büyük miraslardan biri birlikte hareket etmektir. Beraber tempo tutmak, 'biz aynı grubuz' mesajı verir. Konserlerdeki o büyüleyici birliktelik hissinin temel sebebi tam olarak budur.
Bazen çok stresli olduğunda masada sert bir tempo tutarsın ya, işte o aslında içindeki elektriği dışarı boşaltma yöntemin. Ritim, beynin en ilkel ve en rahatlatıcı deşarj yollarından biri.
Dikkat et, genelde kemana değil de bas gitara veya davula tempo tutarsın. Çünkü düşük frekanslı sesler iç kulağımızdaki denge sistemini doğrudan dürtüyor. Yani bas sesler resmen seni fiziksel olarak itekliyor!
Beynimiz yapısı gereği ritmi yakaladığı an onu bedene yansıtır. Bunu engellemeye çalışmak beynine işkence etmek gibidir. O yüzden bırak elin ayağın oynasın, ritmin tadını çıkar!