Şiir dünyamızdaki en masum araçtır. Cahit Zarifoğlu masumiyetin kendisidir.
Şiir dünyamızdaki en masum araçtır. Cahit Zarifoğlu masumiyetin kendisidir.
Bilmediğim ve ne yapacağı belli olmayan bir duyguyla hırpalanıyorum boyuna.
Ateşe hakiki bir çay koyalım,kenti unutanlardan olalım.
Küçük,basit şeyler yetiyor kederlenmeye. Ya mutluluğa?
Halk aşksızsa,sokaklar banka dükkanlarıyla doludur.
Dedim ya oturuyorum öylece. İyi ki etrafımda beni tanıyanlar yok.
Koşullar ağırdı ve ben seni o zaman da seviyordum.
Bir kalbiniz vardı onu hatırlayınız.
Her şeye benzeyebilirken o,
Hiçbir şey benzemezken ona...
Çünkü kırıldım saç uçlarıma kadar.
İnsanlar kendi mutlu olma imkanını görebilmeli.
Mutluluksa filmlerin,romanların içinde değil,
Kendi yaşadığınız basit hayatın içindedir.
Ve önemli olan yaşanılan andır.
İşte böyle böyle büyüyorum.
Bir gündüz geliyor bir gece.
Aşk,çocuklar parlayınca görülen ışıktır.
Bu kaçıncı gecedir kendi kendime onunla konuşuyorum,
Neden diye sormayın hemen.
Onu ben kendi kendime de açıklayabilmiş değilim henüz.
Her şeye benzeyebilirken o, Hiçbir şey benzemezken ona...