Everest Dağı, yüzyıllardır insanlığın zirve hayallerini süsleyen, yeryüzünün en görkemli noktası olarak kabul edilir. Ancak bakışlarımızı gökyüzüne, kızıl gezegen Mars’a çevirdiğimizde, 8 bin 848 metrelik bu devin aslında küçük bir tepe gibi kaldığını görüyoruz. Güneş sisteminin bilinen en yüksek zirvesi olan Olympus Mons, barındırdığı akılalmaz boyutlarla adeta fizik kurallarını zorluyor.
Detaylar 👇
Ancak onu asıl benzersiz kılan tek başına bir ülke büyüklüğünde olması. Yaklaşık 600 kilometrelik bir çapa yayılan bu devasa kütle, Fransa kadar bir alanı tek başına kaplıyor. Öyle ki, dağın eteklerinde duran bir gözlemci, gezegenin kavisli yapısı nedeniyle zirveyi göremez; çünkü dağın tepesi kelimenin tam anlamıyla ufkun ötesinde, uzay boşluğuna komşu bir noktada kalır.
Bilim insanları bu farkı 'tektonik hareketlere' bağlıyor. Dünya’da levhalar sürekli hareket ettiği için lav kaynaklarının yeri değişir ve yanardağ büyümesini tamamlayamaz. Mars’ta ise zemin sabit olduğu için lavlar milyonlarca yıl boyunca aynı noktadan fışkırarak bu gökyüzüne ulaşan yapıyı oluşturmuştur.
Ayrıca Olympus Mons’un tepesi, Mars atmosferinin o kadar üzerindedir ki burası teknik olarak uzayın sınırı sayılır. Zirveye ulaşan bir astronot, bulutların ve ince atmosferin ayaklarının altında kaldığını görerek, gündüz vakti bile karanlık uzay boşluğunu seyretme ayrıcalığına sahip olabilir.
Dağın eğimi o kadar düşüktür ki (genellikle sadece %2 ile %5 arası), tırmanmak dik bir uçuruma tırmanmaktan ziyade sonsuz bir düzlükte yürümek gibidir. Bilim insanları, bu devasa yapının lav tüplerini, astronotları radyasyondan koruyacak doğal sığınaklar olarak kullanmayı hayal ediyor. Belki de bir gün insanlık, Everest'in dondurucu soğuğundan çok daha ötede, bu kızıl devin yamaçlarında uzay boşluğuna bakan şehirler inşa edecek.
Herkesin dağı kendine. Marslılar düşünsün.