“Yaparız, bakarız, sonra” gibi ifadelerle hayatı, kendimizi ve çeşitli olayları ertelediğimizde bilin ki içimizde tembellik tohumları ekmişizdir. Eğer tembellikle hayatımızı yataya almak, durağanlaştırmak istiyorsak bu şekilde devam edebiliriz. Ya da bunu iyileştirmek, tembellik ve ötelemeden, ertelemeden özgürleşmek istiyorsak gelin birlikte bakalım; Bunu nasıl yapabiliriz?
Evet, bunlar olumsuz şeyler değildir. Ancak, bunlar amaç hâline getirildiğinde sorun başlar. Çünkü konforu amaç edinen bir gerçeklikte kişi bencilleşmeye ve sürekli almaya yönelir. Oysa konfor; tüm lüksler, güzellikler ve hayatın tatları, bize hizmet etmek ve bizim daha iyi gelişebilmemiz için birer araçtır. Aracı amaç edinen kişi, o aracın kölesi ve bağımlısı olmak durumunda kalır.
İşte bu nedenle erteleme ya da tembelliğe ihtiyaç duyanların büyük bir kısmı, konforu amaç hâline getirmiş olan kişilerdir. Bazen bu, zihin konforudur ki; alışılmış durumdan, düzenden ya da öğrenilmiş bir bilginin konforundan çıkmak istememektir. Bu hâlin putluğu ve putperestliği ise eninde sonunda bir depremle, bir yıldırımla ya da yaşanacak herhangi bir olay kazasıyla yıkılmak ve dönüştürücü, iyileştirici bir etkiyle karşılaşmak durumunda kalır.
Bu yüzden dikkat edelim; hayatı erteleyen, kendini geri plana alan, önceliği kendisi olmayan kişilerin zamanla tembelleştiğini görürüz. Bazı kişiler ise bir alanda çok çalışkan görünürken başka alanları ihmal eder. Zihinsel alanda, iş alanında, spor alanında, duygu alanında ya da ibadet alanında -hatta bu bir üretim alanı da olabilir- çalışkan olabilir, yalnızca tek bir alana yoğunlaşıp diğer alanları ihmal etmek de bir erteleme ve öteleme demektir. Bu da tembelliğin başka bir boyutudur.
Örneğin yalnızca ibadet edip hiçbir şey üretmeyen, sürekli o negatif (yatay) alanın içinde kalan bir hâl düşünelim. Hayat için ne üretiyorsun? “İbadet ediyorum, bunun için buradayım” denildiğinde ötelenen alanlar, eninde sonunda kişiden hesap sorar. Aynı şekilde yalnızca maddeye, işe ve kazanca odaklanıp çok çalışan, ruhsal ve manevi alanda kendini geliştirmeyi, ilerlemeyi, hayatın manevi tatlarını almayı erteleyen, kendine akmayan kişiler de bu tarafın bir gün kendilerinden hesap sorduğuna tanık olurlar. Olaylar, rüyalar ve yaşamın içindeki işaretler kişiye “Sen, senin bu tarafını erteledin, öteledin. Şimdi biz sana bu ertelediklerinin kıymetini gösterebilmen için, seni o alanla ilgili eğilmeye, secde etmeye davet ediyoruz” diyebilir.
Onun için birçok kişi maddeye diklendiğinde, maddenin karşısında eğilmek durumunda kaldılar. Maneviyata ve ruha diklendiklerinde ise erilin, ruhsallığın karşısında eğilip secde etmek durumunda kaldılar.
Bu nedenle hem ruhsal hem maddesel taraflarımızın çalışkanlığıyla, bize olan faydalarını alabileceğimiz açılımlar yaparak, ruhumuzun da bedenimizin de bize akmasına izin verdiğimizde ve biz de onlara güzel bir şekilde aktığımızda, hayatı bir ve bütün hâlinde geliştirebilir ve ilerletebiliriz.
Özellikle çocukların ve gençlerin okul dönemlerinde birçok şeyi son ana bırakmaları; manevi dünyaları için belki hatırlamayarak, erteleyerek “yaparız”, “ederiz ” demeleri, ödevlerini, sorumluluklarını ve hayatla ilgili görevlerini ertelemeleri, kendi kıymet ve değerlerinden ödün vermelerine neden olabilir.
Oysa kişi kendisine emanet edilen hayatın, varlığının ve zamanın ne kadar kıymetli olduğunu hatırladığında; kendisine verilen değerin, eşsizliğin, yegane, bir tane olmanın ve bu birlik içindeki yerinin ve öneminin farkına vardığında, zamanı da, kendini de değerli kılmaya başlar. Çünkü zaman enerjisinin kıymeti bilindikçe kişi de değerlenir.
“Bakarız, yaparız sonra” gibi kelimeleri kullanırken, o anda farkındalığımızı ve şuurumuzu devreye almak, yapmamız gereken bir işin ya da hâlin içine, o anın enerjisiyle girmek önemlidir. Erteleme ile ilgili düşünce kalıpları geldiğinde “Seni gördüm. İiçimdeki o tembel, uyuşuk, uyuşmak isteyen tarafı fark ederek, şimdi onun üzerine gidiyorum” diyerek çalışmalar yapabiliriz.
Egosal sistemler bize “yatmak daha iyi”, “sonra yaparsın”, “başka gün yaparsın”, “yapmasan da olur”, “Sen yapmazsan başka birisi de yapar” dediğinde hemen uyanalım! Kendimize şu soruları soralım:
“Ben neden buradayım?”
“İşleri, hâlleri ve zamanı neden öteliyorum, çoğaltıyorum?”
“Ötelediklerimle neden dolayı önüme yığınlar oluşturuyorum?”
Gel şu anda küçük olanı yap.
Birçok bedensel rahatsızlığın orta ve ileri yaşlarda ortaya çıkmasının sebeplerinden biri, kişinin kendini ve hayatını ertelemesidir. Kalp ve damar rahatsızlıklarından, beden içinde biriken toksinlere kadar pek çok sorun; duygu ve enerji kirliliklerinin zamanla birikmesiyle ortaya çıkar. Ağır hastalıkların büyük bir kısmı, kişinin kendini ve hayatını uzun süre ertelemesinden kaynaklanmıştır.
Oysa ertelediğimiz şey; hayatın kendisidir -yani biziz- Bize verilmiş bu değerli yaşamdır.
Öyleyse, hayatı ertelemeyi bırakalım. Gelin, tam da şimdi ritimle, bu hayat trenine atlayalım. Güzellikleri, tatları, lezzetleri birlikte seyredelim. Bu şahitliğin kıymetini bilelim ki Kıymetimiz bilinsin.
Kucaklayıp kucaklanalım.
Sevgilerimle,