Zaman zaman duygularımız dalgalanabilir. Kimi zaman kızgınlık, kimi zaman öfke, kimi zaman kıskançlık yaşarız. Tüm bu dalgalanmaların aslında içeride bir sebebi vardır. Bu sebebi fark ettikçe; duygu bizi kontrol etmekten çıkar, biz duygularımızı yönetebileceğimiz bir hâle geçebiliriz.
Gelin birlikte bakalım:
Nerelerde öfkeleniyoruz?
Neler bizi öfkelendiriyor?
Kimlere ve hangi durumlara karşı nasıl bir öfke hâline giriyoruz?
“Benim dediğim gibi olmuyor” hâli bizi öfkelendirir. Bunun bedende bir yeri vardır. Bu işin organı Karaciğer’dir. Eğer kişi sık öfkeleniyorsa, zamanla karaciğeri yağlanabilir, hastalanabilir ve buna bağlı olarak safra kesesi, pankreas gibi diğer organları ve duyguları da tetiklenebilir.
O zaman karaciğeri iyileştirmek, asitleri ve yağları atabilmek ve doğru beslenmek önemlidir. Hatta doğru zamanda doğru yemeği yemek.
Peki duygular tarafında ne vardır?
Burada ne kadar egomuzla kendi isteklerimizin gerçekleşmesini istiyoruz? Ne kadar hırslarımız var? Bunları fark etmek önemlidir; fark ettikçe de sisteme itiraz ederek, geçmişe kızmak, geçmişi değiştiremeyeceğimizi bildiğimiz hâlde geçmişe öfkeyi sürdürmek… yani “Geçmiş, niye benim dediğim gibi olmadı? Benim istediğim gibi olmadı?” diye takılı kalan hallerden özgürleşmek.
Çünkü buradaki öfkenin temelinde çoğu zaman farkındalık eksikliği vardır. Özellikle geçmişe olan tüm öfkelerimiz, bizim annemizle, dünyayla, rahimle, yerle, yer tengriyle olan sorunumuzun devamıdır. Burada hangisinde kendimizi yakalar, görür şifalandırırsak, bunların her bir tanesi de iyileşmiş olacaktır.
Yani öfke kaynağını bulduğumuzda — bu bir anne, bir arkadaş, bir patron olabilir — buradaki bu öfkeyi fark edip, içeride onun ateşinin nerede arttığını görmek için oraya odaklanıp, derinleştiğimizde, göreceğiz ki, aslında o kızdığımız ve öfkelendiğimiz şey; o durumu ve hâli onaylamayan tarafımızdır; orada onaylamadığımız, bazen onaylanmadığımız hal bizi öfkelendiriyordur. Bazen de bu ateşe zaman içerisinde alışıp, sanki besini ve gıdası gibi öfkelenmekten beslenenlerimiz de olmaktadır.
Gerçekten de öfkeden beslenen lezzetlenen ağızlar ve damaklar ve öfkelenmeden, o ateşi kusmadan duramayan insanlar vardır.
Fakat burada öfke öyle bir hal ve öyle bir durum yaratır ki, içimizde yanan ağaç elementinin odunlarından tüten dumanlar, gözlerimizi görmez hale getirir, çoğu zaman gerçekleri net olarak görüp algılayamaz duruma düşürebilir bizi. Bu da bizim sevgimizi yavaş yavaş azaltır. Sevgisiz insan zamanla kurur ve hayata akamaz hale getirir.
O hâlde öfkeyle ilgili yapılabilecekleri özetleyelim:
Özellikle “Öf” demekten uzak olalım.
Geçmişe dair kızgınlıkları, öfkeleri fark edip dönüştürme yollarına gidelim.
Asitli ve yağlı yiyeceklerden uzak olalım.
Katı ve sert olduğumuz alanları tespit edip buralarda gevşeme ve rahatlama çalışmaları yapalım.
Olanın ve akışın aslında ne kadar mükemmel olduğunu fark etmek üzere gözlemler yaparak, bu gözlemlerin değerlendirmelerini anlamaya ve fark etmeye odaklanalım. Hayatın aslında ne kadar mükemmel işleyen bir sistem olduğunu fark etmeye çalışalım.
Sistem ve düzenin ne kadar muhteşem bir matematikle cereyan ettiğini, Hayatın işleyişindeki matematiği anlamaya çalışalım.
Bazen bizim egomuzun, zihnimizin, zanlarımızın, bilgi kalıplarımızın, doğru zannettiklerimizin “İlla benim dediğim gibi olsun” dediklerimizin ve itirazlarımızın aslında öfkeye neden olduğunu yakalayalım.
Ve göreceğiz ki zamanla bu öfke ateşi, sevginin yumuşaklığına, çiçekler açan güzel bir bahçeye dönüşecek.
Hep birlikte bundan özgürleşme yolculuğuna davetliyiz.
Sevgilerimizle.