Gotye’nin 2011 yılında dünyayı kasıp kavuran 'Somebody That I Used to Know' şarkısı, yapay zeka yardımıyla hazırlanan yeni versiyonuyla sosyal medyanın gündemine oturdu. Bu projeyi benzersiz kılan ise, normal şartlarda bir araya gelmesi imkansız olan dev isimlerin aynı nakaratta buluşması.
Bu tür çalışmalar, yalnızca teknik bir başarı değil, aynı zamanda müziğin geleceğine dair önemli soruları da beraberinde getiriyor. Yapay zeka sayesinde artık aramızda olmayan sanatçıların yeni eserler üretmesi, hayranları için hem büyüleyici hem de hüzünlü bir durum. Seslerin gerçeğinden ayırt edilemeyecek kadar kusursuz olması, dijital ölümsüzlük kavramını tartışmaya açarken bir yandan da bu efsanelerin mirasını genç nesillere aktarmanın en yaratıcı yolu olarak görülüyor.
Sonuç olarak, bu video bize teknolojinin sadece bir araç değil, aynı zamanda hayallerin ötesine geçen bir zaman makinesi olduğunu kanıtlıyor. Bu tür çalışmalar yakın gelecekte bu dijital birleşimleri canlı hologram konserlerinde izleme fikrini akıllara getiriyor.
Büyülenmemek mümkün değil. Eğlence değeri muazzam ancak; 1) Acaba etik mi? Yani birinin, sırf eğlence amacıyla ölü insanların taklitlerini programlama hakkı var mı yok mu? 2) Telif hakkından haberdar mıyız? Süreç şöyle: Belirli müzisyenlerin tarzında vokal veya şarkı sözü üretmek üzere “eğitilen” derin öğrenme algoritmalarına, bu tarzı öğrenmeleri için çok büyük miktarda müzik beslemesi yapılıyor. Ve bu yedirilen şarkılar, müzik telif hakkıyla korunuyor. Malum, bir şarkının cover versiyonunu YouTube'da yayınlamak için bile, sanatçının orijinal yapımcıyla iletişime geçmesi ve lisans alması gerek. /// Kısacası; yapabiliyor olmak, yapmayı gerektirmediği gibi, sonuçlarına katlanmayı da içerebilir.
Şahane👏👏👏❗🩷