1. Akademik Altyapı vs. Pratik Uygulama
Üniversitelerdeki lisans eğitimi, terapist yetiştirmekten ziyade 'psikoloji bilimini' öğretmeye odaklanır. Bu süreçte öğrenci teorik bilgi ve araştırma yöntemlerini öğrenir ancak klinik beceriler ve seans yönetimi gibi pratik unsurlar genellikle müfredat dışı kalır.
2. Uzmanlaşma ve Ekol Seçimi
Psikoterapide BDT, EMDR veya Oyun Terapisi gibi onlarca farklı uzmanlık alanı bulunur. Her psikolog kendi mizacına ve çalışmak istediği yaş grubuna göre bir yol çizmek zorunda olduğundan, üniversiteler tüm bu spesifik eğitimleri tek bir programa sığdıramaz.
3. Uluslararası Sertifikasyon Standartları
Terapi eğitimleri, genellikle dünya genelinde kabul görmüş özel enstitüler ve dernekler tarafından akredite edilir. Bir psikoloğun 'yetkin' kabul edilmesi için bu uluslararası standartlardaki eğitim saatlerini ve sınavları tamamlayıp özel sertifika alması gerekir.
4. Süpervizyon ve Usta-Çırak İlişkisi
Terapi öğrenmek, bir hocanın gözetiminde gerçek vakaları takip etmeyi gerektiren 'süpervizyon' sürecine dayanır. Üniversitelerdeki öğrenci sayısının çokluğundan, her öğrenciye bu birebir usta-çırak ilişkisi ve vaka takibi imkanı sunmak imkansızdır.
Psikologların sabırla dinlemek dışında ciddi bir çözüm bulduklarına inancım yok. 10 seans gittim sıkılıp bıraktım
Kedinizle konuşun ücretsiz terapi
yalnızca terapiye gelenleri değil, bunlar kendi aralarında birbirini de skiyo anlaşılan.