Son yıllarda kuşaklar üzerine yapılan tartışmalar sosyoloji biliminden çıkıp günlük hayattaki diyaloglarımıza kadar indi. Herkes kendi jenerasyonunun daha üstün gördüğü yanlarını anlatmaya başladı. Ancak Revers Hub isimli bir YouTube kanalının oldukça popüler olan bir videosuna göre 70'lerde çocuk olanlar sonraki nesillerden çok daha farklı. İşte bunun nedenleri;
Bu, sessizlik, özgürlük, tehlike ve bugün neredeyse her ebeveynin tutuklanmasına neden olacak türden bir çocuklukla şekillenmiş bir nesildir. Yine de o yıllar; bugün hala nasıl düşündüklerinde, tartıştıklarında, güvendiklerinde, sevdiklerinde ve hayatta kaldıklarında kendini gösteren bir zihniyet inşa etti.
Eğer 5 saatliğine ortadan kaybolursanız kimse paniklemezdi. Telefonunuz yoktu, GPS'iniz yoktu. Bir bisikletiniz, birkaç arkadaşınız ve hava kararmadan evde olma sözünüz vardı; ve bu kural bile esnekti. Psikolojik olarak bu, bugün nadir görülen bir şey yarattı: Hayatı sürekli bir rehberlik olmadan yönetme konusunda doğal bir özgüven. 70'li yılların insanlarında hala 'Bir yolunu bulurum' diyen o garip iç ses vardır; ne yaptıklarına dair hiçbir fikirleri olmasa bile.
Çoğu, II. Dünya Savaşı'nı yaşamış ya da hemen ardından doğmuş ebeveynler tarafından yetiştirildi. Gerçek korkuyu, gerçek açlığı ve gerçek fedakarlığı görmüş bir anne veya babayla büyüdüğünüzü hayal edin. O ebeveynler çok konuşmazlardı, şikayet etmezlerdi, yıkılmazlardı. Hayatta kaldılar ve bu hayatta kalma zihniyetini bilmeden çocuklarına aktardılar.
Bu yüzden 70'li yılların insanları daha erken olgunlaştı. Sorumluluk bir kursta öğrendikleri bir şey değildi; evde soludukları bir şeydi. İşlere yardım ettiniz, bir şeyleri tamir ettiniz, meseleleri çözdünüz. Bir şey bozulursa yenisini almaz, onarırdınız. Bir şeyler ters giderse paniklemez, uyum sağlardınız. 'Birisi gelip bana yardım edecek' düşüncesiyle büyümediler; yardımın kendisi sizdiniz.
Bu yüzden bugün bile yaşlarından daha yaşlı hissederler; fiziksel olarak değil, zihinsel olarak. Olgunlukları kitaplardan değil, gerçek hayatı filtresiz ve dikkat dağıtıcı unsurlar olmadan yakından izlemekten geldi.
Bildirimler, videolar, mesajlar, zaman tünelleri... Beyinleri çocukluktan beri tam hızda çalışıyor. Ve etkisini her yerde görebilirsiniz: Çabuk yoruluyorlar, kolayca bunalıyorlar ve dikkatleri saniyeler içinde kayboluyor; çünkü zihinleri bir günde, 70'lerdeki insanların bir haftada gördüğünden daha fazla bilgiyi emiyor.
Sosyal medya onlara bağlantı kurma imkanı veriyor ama aynı zamanda baskı da yaratıyor. Fark etmeden kendilerini kıyaslıyorlar. Her şey yolunda olsa bile geride kalmış hissediyorlar. Beyinleri asla tam olarak dinlenmiyor çünkü telefon asla dikkat çekmekten vazgeçmiyor. Dinlenirken bile ekran kaydırıyorlar ve bu bir dinlenme değil. Bu nesil zeki, yaratıcı, açık fikirli ama aynı zamanda zihinsel olarak tükenmiş, aşırı uyarılmış ve yaşlı nesillerin asla yüzleşmek zorunda kalmadığı şekillerde duygusal olarak yorgun. İnsan beyni için çok hızlı hareket eden bir dünyada büyüyorlar ve her seferinde bir bildirimle hayatta kalmaya çalışıyorlar.
editör öyle bir anlattın ki 70ler çocuklarını ben 80lerin son nesli olarak utandım açıkçası yeni nesiller ne kadar zeki olsalar da bi o kadar da aptallar